Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 (T1DM) είναι μια χρόνια αυτοάνοση πάθηση που εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά και εφήβους και απαιτεί καθημερινή χορήγηση ινσουλίνης και συστηματική παρακολούθηση των επιπέδων σακχάρου. Η καθημερινή αυτή φροντίδα, σε συνδυασμό με την ανάγκη προσοχής στη διατροφή, μπορεί να γίνει ψυχολογικά κουραστική και να επηρεάσει την ποιότητα ζωής, ειδικά στους εφήβους …
Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1 (T1DM) είναι μια χρόνια αυτοάνοση πάθηση που εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά και εφήβους και απαιτεί καθημερινή χορήγηση ινσουλίνης και συστηματική παρακολούθηση των επιπέδων σακχάρου. Η καθημερινή αυτή φροντίδα, σε συνδυασμό με την ανάγκη προσοχής στη διατροφή, μπορεί να γίνει ψυχολογικά κουραστική και να επηρεάσει την ποιότητα ζωής, ειδικά στους εφήβους που ήδη βιώνουν πολλές αλλαγές στο σώμα και στη ζωή τους.
Πολλοί νέοι με διαβήτη τύπου 1 δυσκολεύονται με την εικόνα του σώματός τους ή αγχώνονται για το βάρος τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό οδηγεί σε ανθυγιεινές διατροφικές συμπεριφορές, όπως αυστηρές δίαιτες, υπερβολική άσκηση, επεισόδια υπερφαγίας ή ακόμα και εσκεμμένη παράλειψη ινσουλίνης – μια πρακτική που είναι γνωστή ως “Diabulimia”.
Η “Diabulimia” είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, γιατί η έλλειψη ινσουλίνης προκαλεί πολύ υψηλά σάκχαρα και μπορεί να οδηγήσει σε διαβητική κετοξέωση (DKA), μια σοβαρή κατάσταση που απαιτεί άμεση ιατρική παρέμβαση. Μακροπρόθεσμα, αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο σοβαρών επιπλοκών, όπως βλάβες στα μάτια (αμφιβληστροειδοπάθεια), στα νεφρά (νεφροπάθεια) και στα νεύρα. Έρευνες έχουν δείξει ότι η παράλειψη ινσουλίνης σχετίζεται ακόμη και με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου.
Σύμφωνα με μελέτες, περίπου 1 στις 5 γυναίκες με διαβήτη έχει κάποια μορφή διατροφικής διαταραχής, ενώ οι έφηβες με T1DM έχουν διπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν τέτοια προβλήματα σε σχέση με τις συνομήλικές τους χωρίς διαβήτη. Συχνά, η ανησυχία για το βάρος επιτείνεται επειδή πριν τη διάγνωση πολλοί χάνουν κιλά λόγω έλλειψης ινσουλίνης – κι αυτή η απώλεια αναστρέφεται γρήγορα μόλις ξεκινήσει η θεραπεία.
Παράγοντες όπως το άγχος για την καθημερινή διαχείριση της νόσου, η πίεση από το κοινωνικό περιβάλλον για την εμφάνιση, αλλά και τραυματικές εμπειρίες όπως εκφοβισμός ή κακοποίηση μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης διατροφικών διαταραχών.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Η έγκαιρη αναγνώριση των προβλημάτων και η ψυχολογική υποστήριξη είναι ζωτικής σημασίας. Η συνεργασία με ψυχολόγους και διατροφολόγους που έχουν εμπειρία στον διαβήτη μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά και τους εφήβους να αποδεχτούν το σώμα τους, να νιώσουν ότι έχουν έλεγχο στη διαχείριση της νόσου και να μειώσουν την πίεση που αισθάνονται.
Η οικογένεια και το περιβάλλον παίζουν σημαντικό ρόλο, ενθαρρύνοντας μια ισορροπημένη σχέση με την τροφή και το σώμα και αποφεύγοντας αρνητικά σχόλια για το βάρος.
Με σωστή ιατρική παρακολούθηση, καλή ρύθμιση του σακχάρου και κατάλληλη ψυχολογική φροντίδα, οι άνθρωποι με διαβήτη τύπου 1 μπορούν να ζουν μια γεμάτη, υγιή και ισορροπημένη ζωή, χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους.
